music connects
From March 31 till 1 November 2026 Ben's Theater Jomtien has no planned concerts due to Songkran, the hot weather and the rainy season.
However, if an interesting programme comes forward, you will receive an email or you'll find it on our website.
www.benstheaterjomtien.com
We wish you all a good Summer Holidays and looking forward to welcoming you to Ben's.
Stay alert, Healthy and a Peaceful 2026.
Ben
8 PM SATURDAY 21 FEBRUARY 2026
8 PM THURSDAY 26 MARCH 2026
8 PM SATURDAY 25 APRIL 2026
Voice piano Viola Recital
featuring
Jenny Onyu Park mezzo soprano
More details in due course
Contact
403/73 Moo 12 Jomtien Beach Road Soi F. Nongprue Banglamung Chon Buri Pattaya Thailand 20150
Ben's Theater Jomtien is a drop-off place for Bolt/Grab Taxi Service Simply enter Bens Theatre Jomtien in the destination box. With bathbus (songtaew) stop at the Machanu statue (Hanoman) on Thappraya Road
+66(0)98-000-8187 private: 089-983-3351
BEN'S THEATER IS ONLY OPEN ONE HOUR PRIOR CURTAIN TIME ON THE DAY A CONCERT OR OTHER PERFORMANCES TAKE PLACE. CONTACT BY PHONE OR EMAIL IS REQUIRED FOR RESERVATIONS AND INFORMATION
benstheaterjomtien@gmail.com
'UNDER PHOTOS AND REVIEWS'
YOU'LL FIND EXCERPTS OF VIDEOS
FROM PRODUCTIONS ON
OUR YOUTUBE CHANNEL
'BEN'S THEATER JOMTIEN'
 SINGERS AND AUDIENCE (1).jpeg)
At the end of a quiet Jomtien lane sits an unassuming villa that, once a month, becomes Thailand’s most intimate concert hall. With a seating capacity of around fifty, Ben’s Theatre is the inspired creation of Ben Hansen, a Dutch photojournalist turned cultural host who now runs his music venue as a charitable venture. Established in 2004, he rolls out a small red carpet to welcome an eclectic mix of nationalities into his living room, all bound by their shared affection for classical music. Between concerts, this tiny Carnegie Hall remains untouched: the chairs still in place, the piano covered, the spotlights dimmed. The music may have faded, but the feeling lingers. In a city more often associated with nightlife than nocturnes, Ben’s Theatre stands as a gentle reminder that great art doesn’t always need grandeur. It requires only space, sincerity and the right people listening.
Ben's kleine Carnegie Hall
Aan het einde van een rustig straatje in Jomtien staat een bescheiden villa die eens per maand verandert in Thailands meest intieme concertzaal. Met een capaciteit van slechts 50 zitplaatsen is Ben's Theatre het geniale idee van Ben Hansen, een gepensioneerde Nederlandse fotojournalist die cultureel gastheer werd en zijn muziekpodium nu runt als een liefdadigheidsproject. Bijna per ongeluk opgericht in 2004, rolt Hansen in het hoogseizoen een kleine rode loper uit om een eclectische mix van nationaliteiten in zijn huiskamer te verwelkomen, allen verbonden door hun gedeelde liefde voor klassieke muziek.
Voor het concert raakte ik aan de praat met twee charmante Engelse dames onder het genot van een glas witte wijn (inbegrepen bij de ticketprijs).
Lokale bewoners en bezoekers mengden zich gemakkelijk met elkaar, verenigd door de opwinding van het vinden van iets verfijnds en elegants in een resort dat beter bekend staat om zijn neonlichten en lawaaierige clubs.
De intimiteit van een concert in Ben's Theatre is zo groot dat het meer aanvoelt als een gedeeld geheim dat nog niet door de buitenwereld is ontdekt. De sfeer was ontspannen, maar zodra de lichten dimden, viel er een stilte. Dit is geen salon waar mensen zomaar in en uit lopen – verre van dat. Het kritische publiek luisterde met oprecht respect naar de uitvoering. Zelfs kinderen zaten rustig naast hun ouders en namen de muziek met bewonderenswaardige concentratie in zich op.
Centraal in dit alles staat Ben's Yamaha vleugel, waarvan het gepolijste zwarte frame de gezichten weerspiegelt van degenen die er dapper voor hebben betaald via een crowdfundingcampagne. Rond maar helder van klank, vult het de villa met zowel resonantie als trots. Het is onmogelijk om de symbolische waarde van dit kostbare instrument, bespeeld door zo'n groot talent en met onfeilbare zorg onderhouden, te overschatten.
Toen ik terugliep door de soi, het grind knisperend onder mijn voeten, was Schumann vervaagd tegen de tijd dat ik de hoofdweg bereikte en waren Ravels geesten bijna verdwenen, vervangen door de neonlichten van bars en de schelle klanken van country en western. Tussen de concerten door blijft Bens kleine Carnegie Hall onaangeroerd: de stoelen staan er nog, de piano zorgvuldig afgedekt en de spotlights gedimd. In een stad die vaker geassocieerd wordt met het nachtleven dan met avonden, is dit pareltje van een theater een subtiele herinnering dat grote kunst niet altijd grootsheid vereist. Het vereist alleen ruimte, oprechtheid en de juiste mensen die luisteren.